Podczas wiosennych powodzi wielokrotnie zrywana była śluza. Tak też na końcu marca 1786 roku żywiołowy napór wody porwał śluzę i most przy młynie sukienniczym, niszcząc go prawie całkowicie. Pomimo prac naprawczych przy tamie, w następnych dziesięcioleciach kilkakrotnie dochodziło do przerw w grobli przy młynie. W celu przeniesienia młyna w bezpieczniejsze miejsce pruski inżynier budownictwa wodnego During sporządził w czerwcu 1805 roku, na zlecenie królewskiej Izby Wojny i Domen, plan sytuacyjny rzeki Drwęcy i wskazał dwa odpowiednie miejsca na górnym biegu Drwęcy jako bardziej pewne pod względem gruntu. Jednak planów tych nie zrealizowano.
Uszkodzoną tamę zaczęto ponownie odbudowywać, sprowadzono już nawet duże ilości drewna, lecz przeszkodziła temu nieszczęsna wojna lat 1806/07. Dopiero w 1809 roku, w miejscu dwóch poprzednich śluz. wzniesiono główną śluzę na środku grobli.
W Niedzielę Palmową, 3 kwietnia 1814 roku doszło do tragicznego w skutkach przerwania tamy/śluzy przy jeziorze. Pod wpływem gwałtownych opadów deszczu spiętrzona woda przebiła groblę, tworząc wyrwę długości 36 stóp u dołu i 88 stóp u góry, o głębokości 30 stóp. Z ogromną siłą żywioł runął częściowo w stronę stawy dolnego (obecna Dolna), a następnie wzdłuż drogi na Miłakowo ku Drwęcy, częściowo zaś przez miejską fosę i kamienny most ku młynowi. Trzy drewniane domy i stajnie przy stawie kąpielowym zostały zmyte, dwa inne poważnie uszkodzone. Sześciu ludzi utonęło w rwącej wodzie. Także most młyński został poważnie uszkodzony i musiał być w następnym roku gruntownie odremontowany.
Aby zapobiec podobnym wypadkom, przy pomocy dotacji państwowych wzniesiono mocniejszą, nową groblę, a śluzę przeniesiono bardziej na zachód, w okolice tzw. GroBen Schinderkaule (Wielkiego Dołu Rzeźnickiego), na około 200 stóp powyżej poprzedniego miejsca. Do usypania grobli trzeba było, dzięki pomocy mieszkańców Ornety i chłopów z okolicznych wsi, przewieźć około 20 000 furmanek, czyli sześć tysięcy sześciennych łasztów ziemi.
