TEMAT:

Na Elbląskie powojenna, połowa budynku to była piekarnia, druga mieszkanie rodziny piekarza Zygmusia

Coby nie patrzeć tyradycje orneckiego chleba sięgają średniowiecza. Juz w połowie XIV wieku "zalegalizowano" cech piekarzy. No i wtedy nie było "ulepszaczy" do pieczywa .

Piekarnia z dawnych lat.

Ile to ciekawych rzeczy mozna sie dowiedzieć w rozmowie z mieszkańcami bocznych uliczek orneckiej starówki. Zbierając materiały o zabudowie Zaułka Ciasnego przypadkowo dowiedziałem się o lokalizacji przedwojennej piekarni. Działała również (krótko) po wojnie ...cóż zajęła sie ogniem .
Znajdowała sie w rejonie Galerii Art Nova . Wejście od ulicy Żelaznej. Moze ktoś ma rodzinne zdjęcia z tego rejonu?

Nie spaliła się. Była tam również cukiernia. Istniała do 1964-65, do otwarcia nowej piekarni przy ul. Dworcowej. Później byl tam magazynki GS i Spółdzielni Odzieżowej

Dziekuje za odpowiedź....szkoda , ze nie zachoeały sie żadne zdjęcia tego budynku (powojenne)

oj chyba gdzies widziałam zdjecie

Jeżeli chodzi o nieistniejące już piekarnie w Wormditt, to ciekaw jestem, czy piekarnia funkcjonująca jeszcze w latach 70-tych przy ul. Elbląskiej też miała przedwojenny rodowód?

Prawdopodobnie tak, gdyż takiej po wojnie nikt by nie wybudował. Do 1964 roku należała do GS Orneta.
Podlegała piekarni na Aleji Wojska Polskiego 11(tam gdzie teraz jest sklep spożywczy i mieszkania z tyłu budynku głównego), która została wybudowana ok. 1929 roku. Była to największa ornecka piekarnia. Natomiast w tej na elbląskiej,ze względu na słaby piec, wypiekano tylko drobne pieczywo (tzw. bułki zwykłe, te jakby przekrojone, kajzerki i rogale.
Po wybudowaniu nowej piekarni na Dworcowej jako jedyna z dawnych piekarni geesowskich nie została zlikwidowana ( los ten spotkał piekarnie na ul. Wojska Polskiego, Żelaznej i wcześniej Sienkiewicza)
Jako ciekawostkę podam, że w piekarni na Wojska Polskiego w latach pięćdziesiątych dla wojska(wtedy to
byli lotnicy) wypiekano specjalny chleb razowy pieczony w foremkach metalowych. Ponieważ był on bardzo
dobry i widocznie przypominał przesiedleńcom z wileńszczyzny tamtejsze pieczywo, a nie można było go
kupić w sklepie, więc żolnierze mieli zarobek, gdyż zawsze co najmniej kilka bochenków sprzedali cierpliwie
oczekującym.

Niech zgadnę - adam = Adam N. ?