TEMAT:

jaku napisał: Hej
Albert moim zdaniem zdjęcie może być zrobione z "krawężnika po którym biegałeś do SP 2"

To możliwe , tylko przekonałem się już że czasami stare zdjęcia jakoś dziwnie deformują perspektywę.Być może to kwestia kąta ,,widzenia" obiektywu?
Dlatego warto by było ze zdjęciem w garści ponownie pobiegać po tym krawężniku.

A tu link do rysaunku wiatraka warminskiego, tj wybodowanego na Warmii i niedaleko Ornety .
Znajdował sie do 1945 roku w Wolnicy:
pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:...stamp=20090704111712 B)

W Bażynach na mapie z 1893r jest naniesiony wiatrak i młyn.

Chyba to jednak nie wiatrak. Im dłużej patrzę, tym mniej wiatrakowy wydaje mi się ten obiekt

Według legendy to jest drogowskaz. Hm, tylko czemu tak daleko od wsi i nie skrzyżowaniu ?.
Podejrzałem ten symbol w legendzie mapy.
Wiatraki były inaczej znakowane

Trochę sie rózni od tego co na mapie, ale bardzo zbliżony

Młyn ornecki posiadał mechanizm sześciokołowy. Co prawda nie wiem co to znaczy ale tak napisano w Dominium Warmińskim Szorca

pewnie to jakaś przekładnia

A masz cos więcej o młynie orneckim?
Na sieci podaja , ze były budowane za czasów krzyżackich. jednak szczegółów brak
Miejsce w którym stał budynek starego młyna było jakies podejrzane for me. Gdzieś trafiłem na rysunek z młynek (pojedyńczy budynek) stojacy na malutkiej "wyspie" , gdzie kanał młyński omywał ją z dwóch stron i potem łączył się w jeden.
Byc moze to ma związek z tymi sześcioma kołami. Sporo przejrzałem zdjęć i rycin młynów ale więcej niz z dwoma nie trafiłem.
Myślę , że bliżej XX wieku stosowano juz pojedyńcze koła.

Młyn w Lidzbarku miał 7 złożeń kamieni młyńskich a po modernizacji w 1900 aż 9. Od początku XX wieku młyny w Prusach zaczęto modernizować i wstawiać młyny walcowe.

O historii młynów warmińskich w skrócie jest trochę napisane w "Dziedzictwo Warmii" na podstawie młyna w Lidzbarku.

W początkowym okresie istnienia państwa krzyżackiego w Prusach młyny były zastrzeżone do regale panującego, czyli Zakonu. Tym samym regale objęte były inne obiekty korzystające z napędu wodnego lub
wiatru: kuźnie z młotem mechanicznym, tarlaki, papiernie, folusze, wiatraki. Wraz z powstaniem diecezji i wydzieleniem terytoriów podlegających bezpośredniej władzy biskupa i kapituły instytucje te uzyskały prawo zakładania młynów na podległych im terytoriach, z tym że kapituła potrzebowała zgody biskupa na założenie takiego obiektu. Pozycja społeczna młynarza zależała od statusu prawnego samego obiektu i jego otoczenia. W najbardziej uprzywilejowanej pozycji, równej sołtysom i wolnym, znajdowali się młynarze posiadający swoje zakłady produkcyjne na prawie dziedzicznym, zawartym w przywileju lokacyjnym. Prawo to otrzymywali jednak z reguły młynarze działający poza miastami.

W miastach młyny były jednym z najważniejszych źródeł dochodów właściciela gruntów, w przypadku Lidzbarka więc - biskupa warmińskiego. Młynarz jedynie dzierżawcą obiektu. Dzierżawa opiewała zazwyczaj na kilka lat określała powinności młynarza wobec właściciela gruntu i obiektu. Liczba młynów zbożowych na Warmii nie była zbyt duża. Znajdowały się one przede wszystkim w miastach warmińskich i należały do biskupa lub kapituły. Spośród miast biskupich własnego młyna nie posiadał jedynie Biskupiec, za to w Reszlu funkcjonowały dwa, a od połowy XVI w. trzy takie obiekty. Do największych tego typu obiektów należały wielki młyn w Braniewie i młyn w Ornecie. Poza miastami młyny występowały rzadko. W drugiej połowic XVII w. stwierdzono zaledwie 5 młynów wiejskich w dobrach biskupa i kapituły warmińskiej. Na tym tle Lidzbark prezentuje się jako silny ośrodek przemysłowy. Najstarszym obiektem młyńskim w mieście był młyn zamkowy, wspomniany już w przywileju lokacyjnym z 1308 r. Dochody z niego miały należeć w połowie do biskupa, a w połowic do zasadźcy. ale jego właścicielem pozostawał niezmiennie biskup warmiński. Młyn lidzbarski należał do grupy największych tego typu obiektów na Warmii. Posiadał siedem kół młyńskich, z których cztery były umieszczone na Łynie, a trzy na Symsarnie.

Młynarz pobierał za zmielenie zboża stałą opłatę w naturze (garniec warmiński, czyli szesnastą część półkorca). Z tej opłaty zatrzymywał sobie dziewiątą część, u resztę był zobowiązany oddać do zamku. Do tego był zobowiązany do dostarczania na zamek 30 Świn rocznic. W późniejszym okresie mógł też uzyskiwać dodatkowe opłaty za zmielenie, pakowanie, przewóz i dostarczanie mąki do odbiorcy. Za zmielenie jednego półkorca zboża otrzymywał dodatkowo 1 1/2 grosza, jeśli make trzeba było dowieźć do odbiorcy - 3 1/2 grosza. Za zmielenie dwóch półkorcy słodu do produkcji piwa pobierał dodatkową opłatę w wysokości I grosza. W 1655 r. w młynie lidzbarskim zmielono łącznie 18736 szefli żyta, 272 szefie pszenicy, 240 szefli jęczmienia i 11216 szefli słodu. Do końca przynależności do Rzeczypospolitej młyn Lidzbarski pozostawał w dzierżawie.