TEMAT:

gen. płk. Aleksander Gorbatow napisał: Walki o Ornetę rozpoczęły się 14 lutego i trwały całą dobę. Dnia 15 lutego Ornetę wyzwoliły jednostki radzieckie 3 armii,

W istocie natarcie radzieckiej 3 Armii, zwłaszcza na jej lewym skrzydle, napotkało na bardzo duże trudności. W rejonie Pieniężna niemieckie oddziały skutecznie broniły się w oparciu o rzeki Warnę i Wałszę. Ponieważ 16 lutego nie było postępów radzieckiej 3 Armii w walkach o Pieniężno, jej dowódca gen. Gorbatow postanowił zmodyfikować plan natarcia. Zamierzał mianowicie związać walką niemieckie siły na prawym skrzydle 3 Armii Przyciągnięciu na prawe skrzydło wszystkich odwodów nieprzyjaciela miało służyć wsparcie silną artylerią natarcie 41 Korpusu Strzeleckiego
(KS). Plan szturmu na Pieniężno zakładał nocne uderzenie niewielkimi oddziałami celem zdobycia przyczółków na rzekach Warnie i Wałszy, a następnie przegrupowanie oddziałów tak, by tej samej nocy siły 35 KS mogły zaatakować miasto. Już po północy 17 lutego oddziały 41 i 35 KS zdobyły wyznaczone przyczółki. Równocześnie część 35 KS o godz. 1.00 rozpoczęła szturm miasta. W tym samym czasie na przedni skraj niemieckiej obrony oraz na samo Pieniężno spadło 300 pocisków radzieckich katiusz. Do godz. 3.00 radzieckie oddziały wdarły się do wschodniej i południowej części miasta. W nocnych walkach radziecka piechota, działając w rozproszonych niewielkich grupach, prowadziła walki uliczne.

Do godz. 7.00 niemieckie oddziały zostały wyparte z Pieniężna, a do godz. 9.00 zostały odrzucone również ze stacji kolejowej położonej na północ od miasta. Ostatecznie 17 lutego siły 3 Armii zdobyły Pieniężno, odrzucając na północ VI Korpus Armijny (131 Dywizja Piechoty i resztki 18 Dywizji Grenadierów Pancernych) oraz doprowadzając do licznych włamań w linii frontu. Tego samego dnia oddziały niemieckie zostały zmuszone do wycofania się z Ornety. 17 lutego wieczorem, oddając cześć wojskom 3 FB, 20 salwami z 224 dział, uczczono w Moskwie zdobycie Pieniężna i Ornety.

Войскам, участвовавшим в боях за овладение городами Вормдитт и Мельзак, приказом ВГК от 17 февраля 1945 г. объявлена благодарность и в Москве дан салют 20 артиллерийскими залпами из 224 орудий.

Wcześniejsze styczniowe wejście sowietów do Ornety było moim zdaniem bardzo prawdopodobne. Oficjalne źródła rosyjskie nie są za bardzo wiarygodne.

Wygląda że data zdobycia Ornety przez sowietów nie jest do końca pewna. Za pewnik można przyjąć okres pomiędzy 15 a 17 lutego. Pierwszy kontakt z miastem ruskie miały chwilę przed kontruderzeniem gen. Hossbacha

W czasie likwidacji kotła lidzbarskiego sowiecka 4 Armia panowała w powietrzu. Jedynym ratunkiem dla prusaków była pogoda.

2 luty 1945. Dwa Ił-2 z 198SzAP dowodzone przez lejt. Powatajewa i lejt. Asanowa na szosie Lubomino (Arnsdorf) – Orneta (Wormditt) wykryli zgrupowanie do 30 samochodów i 50 podwód, a na stacji Orneta eszelon złożony z parowozu i 8 wagonów. Kolejne zgrupowanie wykryli na wsch. obrzeżach Ornety, a liczyło do 40 samochodów i 70 podwód. Na drogach Lubomino- Wolnica (Freimarkt) i Orneta – Mingajny znajdowały się mniejsze grupy liczące po 5-7 samochodów i 10-15 podwód. Będąc nad Ornetą piloci zeszli na wysokość 100m i zostali ostrzelani przez silny ogień flaku, wykonali manewr obronny i zaczęli atakować rozpoznane cele zrzucając połowę bomb. Następnie ruszyli w kierunku Pieniężna, zawrócili w prawo i wykorzystując osłonę chmur zaatakowali cele na drodze Lubomino-Orneta. Podczas wychodzenia z 2 ataku lejt. Powatajew skierował się na lotnisko znajdujące się na płn.-wsch. Ornety, gdzie znajdował się myśliwiec FW-190 z pracującym silnikiem, z kolei lejt. Asanow został trafiony przez flak i odleciał w kierunku własnego lotniska, ale ostatecznie wylądowała w Przasnyszu. Lejt. Powatajew mimo, że był sam, ruszył na rozpoznanie wzdłuż drogi Pieniężno-Piotrowiec, gdzie rozpoznał do 40 samochodów i 60 podwód. W Piotrowcu bombami i ogniem działek zaatakował kolejne zgrupowanie liczące 20 samochodów i 70 podwód. Po wyjściu z ataku powrócił na swoje lotnisko. Efekt jego ataków to zniszczone 3 samochody, 5 podwód i zabitych 15 żołnierzy.

Myśliwce Jak-9 należące do 162IAP również atakowały cele naziemne razem ze szturmowcami. Przykładowo lecąca w osłonie grupy Ił-2 para Jak-9 z pilotami lejt. Bachiriew i mł.lejt. Szur z wysokości 800m atakowali kolumny samochodowe w rejonie Ornety i Henrykowa niszcząc 3 samochody. Nie obyło się bez strat, gdyż z zadania nie wróciły 2 Ił-2 z 312SzAP (kpt. Gorodnyj – sierż. Momiedow oraz mł.lejt. Fiedotkin – mł.sierż. Zołnikow) oraz Jak-9 z 162IAP pilotowany przez lejt. Ułanowa. Los maszyn i pilotów nie znany.

3 luty 1945. Radzieckie lotnictwo bombardowało i ostrzeliwało z broni pokładowej główną linię walk na lądzie, a także obszary tyłowe. Największe naloty lotnictwa szturmowego zostały skierowane na okolice Ornety i Pieniężna.

Rozkaz zaatakowania wojsk niemieckich otrzymała również 233SzAD, która całym składem w grupach po 4 Ił-2 pod osłoną myśliwców 309IAD miała atakować w rejonach: Orneta, Ignalin (Reimerswalde), Pieniężno i Elbląg. Łącznie 39 załóg wykonało 91 lotów bojowych, w rezultacie których zniszczono 7 czołgów, 127 samochodów, 108 podwód, 5 dział polowych, 5 dział i działek plot., 2 transportery opancerzone, 10 eszelonów i do 260 żołnierzy. Grupa 8 Ił-2 z 62SzAP, którą dowodził kpt. Wozdwiżenskij wyleciała na niszczenie wojsk niemieckich na drodze Orneta –Pieniężno. Na trasie w rejonie Henrykowa zostali silnie ostrzelani przez flak. Na drodze zauważyli duże zgrupowanie czołgów, pojazdów i artylerii, które natychmiast zaatakowali przyjmując formację „zamkniętej żmijki”. W związku z silnym ogniem opl. rozkaz zdławienia baterii w rejonie Henrykowa otrzymała czwórka lejt. Łunkowa, pozostałe Ił-2 z wysokości 500m lotem koszącym, wykonując 5 zejść nad cel, najpierw unieruchomili kolumnę bombami, a później bronią pokładową niszczyli wojsko i sprzęt. W wyniku ataku zniszczono 2 czołgi, do 40 samochodów, do 15 podwód, 5 dział polowych i 2 działa plot. Jednak 233SzAD poniosła też straty, gdyż z lotu bojowego nie wróciły 2 Ił-2 z załogami: lejt. Prizow- mł.sierż. Zonow oraz mł.lejt. Grizodub – mł.sierż. Chołtunow. Ich los nieznany. Osłonę 233SzAD zapewniały Jaki-9 z 162IAP, który wykonał tego dnia 50 lotów bojowych.

233SzAD zgodnie z rozkazem dowódcy 4AP grupami w składzie 4-8 Ił-2 miała atakować wojska niemieckie w rejonach: Lelkowa, Pieniężna, Pakosz, Piotrowca, ale także pod Elblągiem. Łącznie 53 szturmowce wykonały 90 lotów bojowych, z czego 30 na Elbląg. W rezultacie nalotów zniszczono 1 czołg, do 100 samochodów, 75 podwód, 10 dział polowych i zabito do 240 żołnierzy. I tym razem Ił-2 poniosły straty od ognia niemieckiej artylerii plot. i tak: Ił-2 z 312SzAP z załogą mł.lejt. Nekljudow- mł.sierż. Szafranow podczas ataku został trafiony ogniem flak w rejonie Mingajn i podczas przechodzenia linii frontu spadł wbijając się w ziemię w okolicach m. Nowosady (Wosseden). Samolot spłonął wraz załogą

5 luty1945r. 10 ORAP wykonał 23 loty rozpoznawcze nad terytorium Niemców (wysłano 5 Po-2, 8 Ił-2 i 10 Pe-2). Z lotów nie wróciły 2 załogi na samolotach Pe-2. Ciekawy jest zwłaszcza jeden z tych przypadków, otóż po godz. 13 na rozpoznanie wyleciał Pe-2 z numerem burtowym „18” z zadaniem przeprowadzenia na trasie Braniewo-Orneta fotografowania umocnień obronnych na odcinku Nowa Pasłęka – Lubomino. Załoga była dość kombinowana: dowódca st.lejt. Iwan Kaminskij, nawigator kpt. Georgij Michiejew (Bohater Związku Radzieckiego) i jako strzelec-radiotelegrafista st.lejt. Illicz Sołomonow (szef łączności eskadry). W czasie wykonywania zadania radziecki Pe-2 został zaatakowany na wysokości 5500m przez 7 Bf-109G, najprawdopodobniej z III/JG51. Niemcy atakowali w dwóch grupach 3 i 4 samolotów kolejno podchodząc do ataku z góry i z dołu. Wkrótce samolot był poważnie uszkodzony, gdyż przestrzelone były lotki i zbiornik paliwa, płonęło prawe skrzydło, a Michiejew i Sołomonow byli ranni w nogi. Mimo to Sołomonowowi udało się zestrzelić jeden z myśliwców Bf-109 (twierdził również, że kolejne 2 uszkodził), a Kaminskij usiłował dolecieć nad swoje terytorium. Na wysokości 1000m samolot zaczął intensywnie płonąć i załoga postanowiła ewakuować się na spadochronach, wyskoczyli ranni pilot i strzelec, natomiast nawigator kpt. Michiejew zginął w samolocie, który ostatecznie upadł 4 km na płn. od Miłakowa w lesie pomiędzy osiedlami Głodówko i Pawełki. Ranny w prawą nogę Sołomonow skakał z wysokości 300-400m, a spadochron otworzył się tuż nad ziemią, co spowodowało, że przy lądowaniu odniósł kolejne obrażenia klatki piersiowej. Obaj przeżyli i zostali awansowani na kapitanów

14 luty 1945. Tego dnia do działań wkracza 182SzAD, która otrzymała zadanie atakowania całym składem, w celu niszczenia artylerii i piechoty niemieckiej w rejonie: Radziejewo (Sonnwalde), Różaniec (Rosengarth), Pieniężno i Henrykowo (Heinrikau) i dalej w kierunku płn.-zach. Jednak ze względu na zła pogodę jednostki dywizji mogły wykonywać działania znacznie ograniczone, bowiem wykonano tylko 23 loty bojowe, w których zniszczono: 11 samochodów, 6 podwód, skład wojskowy na płn-zach. od Radziejewa, zabito do 195 żołnierzy, a ponadto zdławiono ogień 1 baterii artylerii polowej i 3 działek plot. Grupy Ił-2 atakowały w odstępach 10-15min. w ugrupowaniu „swobodny krąg”. Z zadania bojowego nie wróciły 2 Ił-2 z 64SzAP z załogami mł.lejt. Moszkow- strz. Anisimow (2) oraz lejt. Abdumin – st.sierż. Mołczanow (18). Oba Ił-2 należały do tej samej grupy liczącej 6 samolotów, zostały trafione ogniem plot. i odstały od grupy. Los załóg nie znany.

Więcej info na stronie www.historiabraniewa.hekko.pl/index.php/...ejonie-braniewa-1945

Super stronka. Dzięki za linka

Anonim napisał: Więcej info na stronie www.historiabraniewa.hekko.pl/index.php/...ejonie-braniewa-1945

Zajebista stronka. Złomiarze z piszczałkami będą mieli co robić.

Anonymous napisał: a skąd się biorą informacje o zdobyciu przez czerwonych ornety już w styczniu ?

Bolesław Dolata pisał o dwóch datach wkroczenia sowietów do Wormditt. Pierwszy raz 24 stycznia i już ostatecznie 17 lutego 1945 roku.

Wyzwolenie Polski 1944-1945 Warszawa 1966

Anonim napisał: Bolesław Dolata pisał o dwóch datach wkroczenia sowietów do Wormditt. Pierwszy raz 24 stycznia i już ostatecznie 17 lutego 1945 roku.

Prawdopodobnie ślady po walkach w mieście pochodzą właśnie z okresu styczniowego. Działania bojowe w środku lutego praktycznie miasto ominęły ponieważ Niemcy wycofali się bez walki.

Strona radziecka twierdzi że walki o Wormditt były zacięte. Ktoś mija się z prawdą.

Orneta musiała być zajęta przez kacapów już w styczniu. Posiadam w swojej bibliotece tygrysa którego mam po ojcu. Krzysztof Kulicz LIKWIDACJA PRUSACKIEGO PRZYCZÓŁKA Na stronie 112 jest fragment o odbiciu przez Niemców Ornety. Umocnienia Heiligenbeil Kessel były kluczowe dla niemców

Do 29 stycznia korpus Grossmanna posunął się na niektórych odcinkach do 50 kilometrów — wdarł się do Pasłęka, zdobył Młynary odległe 20 km od Elbląga, odbił Ornetę i Miłakowo.

Później wrzucę większy fragment opisujący przeciwnatarcie Hossbacha